de spullen

Voor al diegenen die geinteresserd zijn in de vraag wat dan wel niet een ska-gitaar is, wat voor effekten je daar zoal overheen gooit, welke versterker je gebruikt om te loeien, met wat voor microfoon je dat dan weer opneemt, etc.

Bobbie heeft uit zijn indrukwekkende verzameling gitaren zijn geliefde Hofner Congres het meest gebruikt voor de opnames. Deze wordt versterkt met een heel goedkoop, merkloos element. (Destijds voor fl 14.95 gekocht uit een grote kartonnen doos bij de Plug: een wereldgeluid en natuurlijk niet meteen een dozijn aangeschaft etc.) Hij is voor de meeste Bobbie-slag-partijen gebruikt.
Voor de opnames werd vaak de versterker van Gerben Rienk gebruikt, waarover later meer, maar ook af en toe ook de Roland Jazzchorus JC-120. In beide gevallen met meestal een SM57 ervoor.
Daarnaast is bijvoorbeeld op Becalmed/Triar zijn nieuwe Gitana (Macaferrie) gitaar te horen. Deze heeft een piezo-element, maar de opnames zijn gemaakt met een Rode NT-1 microfoon, geplaatst waar de hals bij de body komt.
Een aantal partijen is gespeeld op de sjieke, zwarte Gibson ES-175 uit de jaren negentig: te horen op bijvoorbeeld Late.
Vergelijkbaar qua klank en speelgemak is de De Armond, die je o.a. op High hopes kunt horen.
Verder is voor bijvoorbeeld de slagpartij van "Hurry hurry" een Avantage gebruikt, in combinatie met de NT-1 en buizenvoorversterker. En er is een piepsklein rolletje in "I'm with you" voor de Martin reisgitaar.

Voor de baspartijen is veelal gebruikt gemaakt van de akoustische SX met aktief element: via buizenvoorversterker rechtstreeks opgenomen. Behalve bij "Late" waar een soort contrabas-Stick is gebruikt, maar dan gemaakt in Cuba. En Machiel speelt in "Becalmed/Triar" op een echte contrabas. Het geluid dat je hoort is een mix van kam-element en de NT-1, geplaatst op een afstandje van de bas, dus zonder extra versterking.

Gerben Rienk heeft veel gebruikt gemaakt van de Stratocaster, die, samen met de Hofner, te zien is op de hoes van de CD. Dit werkpaard heeft over de hele wereld zijn off-beats laten horen. Op de kop staat stoer "made in the USA", maar het serienummer is E458742, dus dat duidt op een Japanse werkplaats, einde jaren tachtig. De brug is op de body geschroefd, vanwege strakkere off-beats, er zitten andere zadels op, vanwege het breken van snaren, er zit een set Texas-specials op, vanwege SRV, en ook nog een DiMarzio Evolution, vanwege het scheuren, en er zitten nieuwe frets op, vanwege veel spelen: en toch blijft het een lekker ding.

Ook behoorlijk fotogeniek is de Ibanez 777 Universe uit 1990 ("wat is dat?! een geplette bowlingbal?!"). Als je in solo's of melodieen een hele lage noot, een whammy of een flageolet hoort: Ibanez.

Het signaal ging over het algemeen via een POD naar de Mesa Boogie 2020 en van daar naar een gesloten kast met twee Jensen speakers voor een kristalhelder geluid. En weer een SM57 met een buizen pre-amp om op te nemen.